اين بنا در محله دردشت اصفهان واقع است. بناي اصلي آن، از آثار دوره شاه عباس اول است كه ساخت آن يک سال بعد از مرگ نامبرده، در اولين سال سلطنت شاه صفي ـ 1039هـ. ق ـ به اتمام رسيده و در دوره قاجاريه، شبستان زيبايي بدان افزوده شده و بخشهايي از آن تزيين شده است. بناي كنوني مسجد، با نقشه چهار ايواني، داراي سردر، صحن، ايوانهاي چهارگانه، شبستان، تزيينات کاشي کاري و كتيبههاي تاريخي است. كتيبه مقدم تر بنا، در داخل ايوان خاوري، به شعر و به تاريخ 1034 هجري است. براساس متن اين كتيبه، مسجد را شخصي به نام آقا نور ساخته است. كتيبه اتمام بنا، بر سر در خاوري به خط ثلث س

مساحت کل مسجد از صحن و گنبد و صفه و ایوان و چلستون و شبستان و حوضخانه و سایر متعلقات به حدود سه جریب شاه یعنی سه هزار ذرع مربع بالغ می شود. مسجد بسیار با روحی است . صحن و گنبد جنوبی و صفه ها و ایوانها بسیار متناسب ساخته شده و ازاسلوب بنا معلوم است که از ابنیه آل مظفر در مسجد جامع عتیق تقلید کرده اند . بنای تمام مسجد از آجر و گچ است و روی آجر ها کمتر کاشی کاری شده و باستثنای کتیبه ها و قسمتی از ازاره ها و نماهای خارجی و داخلی مسجد باقی بالتمام آجرکاری است. صحن مسجد و قسمتی از ایوانها و دالانها با سنگ سیاه بزرگ و کوچک فرش شده و ازاره ها همه از همین جنس سنگهای

بانی مسجد آقا نور ، آقانورالدین محمد اصفهانی است که در کتیبه سردرب کوچه دردشت به تفصیل یعنی به صورت ( نورالدین محمد اصفهانی ) و در کتیبه اشعار تاریخ بنای مسجد در داخل ایوان شرقی به اختصار به عبارت ( آقا نور ) از وی نام برده و بطوری که از کتیبه ها معلوم می شود تاریخ شروع یا اثناء اشتغال به ساختن مسجد سال 1034 ( یکهزار و سی و چهار ) و سال اتمام بنا سنه 1039 ( یکهزار وسی ونه ) هجری قمری بوده است مصادف با آخرین سال دولت شاه عباس بزرگ و سال اول جلوس شاه صفی که نام هردو با اشاره به همین اتفاق در کتیبه سردرب بزرگ آمده است. این مسجد تاکنون چند بار تعمیر شده که تاریخ

اَبوتُرابِ اِصْفَهانی، متخلص به تُرابا (۹۸۹-۱۰۷۲ق/۱۵۸۱-۱۶۶۲م)، به احتمال زیادی جد اعلای خاندان حاجیهاست . وی پدر نورالدین محمد اصفهانی ، بانی و سازنده مسجد آقا نور اصفهان است . وی خوشنویس و نستعلیقنویس صاحبنام و یکی از معروفترین شاگردان میرعماد است که پس از مرگ او به جانشینی اش بر مسند تعلیم خط نشست.[۱] وی در یک خانوادهٔ بزرگ و توانگر اصفهانی زاده شد.[۲] در منابع از تاریخ تولد او سخنی نرفته، اما از آنجا که به نوشته میرزای سنگلاخ [۳] به هنگام مرگ ۸۳ ساله بوده، میبایست در ۹۸۹ق به دنیا آمده باشد. در جوانی «مدتی به مقتضای سن به هرزه گردی» مشغول بود و

وی از خوشنویسان بنام و فرزند خوشنویس مشهور ابوتراب اصفهانی که از شاگردان میرعماد و خلیفه وی بوده است. محمدصالح علاوه بر اینکه آثار ذی قیمتی را در طول عمر پربرکت خود خلق کرد صاحب تذکره ای نیز بوده است که اول بار مرحوم میرزامحمدحسین جعفری معروف به ادیب اصفهانی وجود آنرا به اطلاع مرحوم دکتر بیانی رسانده است. از فصول سودمند این تذکره ترجمه احوال مؤلف و خوشنویسان معاصر و شاگــــــردان او و پدر او ابوتراب اصفهانی است. تاریخ وفات محمدصالح را «سپهر» سال 1130 ق ضبط کرده است ولی در پشت یک نسخه تحفه حکیم مومن متعلق به آقای دکتر مهدوی نوشته شده « تاریخ وفات مرحوم

ابوتراب اصفهاني، متخلص به «ترابا»، خوشنويس و شاعر ايراني دوره صفوي است. تاريخ تولد او دقيقاً دانسته نيست اما بنابر شواهدي در حدود 989ق در خانواده اي سرشناس و توانگر در اصفهان متولد شد. استاد او در خوشنويسي ملاعلي فايضي (متوفي 1036 ق) بود و سپس به شاگردي ميرعماد سيفي قزويني درآمد. درباره شاگردي ابوتراب در محضر ميرعماد و ارادت او به وي حكايتي نقل كرده اند: روزي ابوتراب در قهوه خانه اي نشسته بود كه ميرعماد سيفي به اتفاق يكي از بستگانش وارد قهوه خانه شدند و قهوه خوردند. ميرعماد گفت كه در خانه ما هم قهوه پيدا مي شود. ابوتراب ناگهان به خود آمد و فرداي آن روز به خ